When you knew the truth

Yeah, the truth!

What will you do when you know the truth about something had happened in the world, and you can't accept that. you just feel disgusting?, you just ignore?, you just take some action if possible?, Or what else..

Today, I got to know something that I don't even know what I can do at all, not ignore it's in my head still, and it's not easy. But then, you just can't do anything, it's just past.. or present? Something had happened to your family, something you know that it's not right, something you can't even do anything. The reality is I know that women hold lots of stories in their lives with their mouth shut always, something that you feel that good friend will tell you everything, but they just can't even tell you thing. Something that you have to keep forever until somebody that makes thing disappear from this world and may act like never happen, and again.

Somebody said human has better opportunity because they have bigger brain than animal. To learn, to realise, to speak, to communicate and get to the next generation in the way that not just nature tell. That's how smart of human and related to their brains. But you know, to get to know, to learn and to realise, you always get in 2 sides, Good and bad. And if you could refresh your mind from bad thing as fast as you want, you will be the one who always possibly to live long as your life can bring you and happiness. Somebody might just swear when knowing the bad thing and move on. Is that easy? Or do you know whose kind of reaction to take thing off my head, hard by swearing then, you could move on. I don't know what about it, but I will need to move somewhere to take off something in my head and like other people, move on too.

I want to have some way that I write thing honest from what I heard and realized, but world has no secret, everything on internet is trasparent, and everything you have in your paper, one day people will take out and read it anyway, if you were good luck, maybe when you died, secret thing just got out, but otherwise, it's created another question. So, I just do my best here to write something honest, but I don't know one day when I get back to read again, I can remember when it's stuck in my head today.

But who care, if I couldn't remember really. Does it mean it's already gone? And it's good, right?

For every secret in this world.

วันนี้อยากเขียนภาษาไทย

วันนี้เริ่มต้นวันตั้งแต่นอนดึก โน่น.. ตี 2 แล้วก็ตั้งนาฬิกาปลุกไว้ 6.20 น. เพราะว่า มีนัดไปหาหมอกับนังเพื่อนสนิท แต่ว่า.. ตื่นตามนาฬิกาปลุกหล่ะครับ โทรหาเพื่อนเลิฟ มันอิดออด เป็นอันเข้าใจว่าไม่ไป ไม่เป็นไรเพื่อน ดิฉันจะได้ไปนอนต่อ ตั้งนาฬิกาปลุกอีกที 10.20 น. เพราะมีนัดไปทำเทสต์ สมัครงานไว้ตอนบ่ายโมง สำรองเวลา หลับต่อไป เพราะจำนวนชั่วโมงยังไม่พอ แต่ก็ตื่นขึ้นมาประมาณ 9 โมง แม่บอกไปกินข้าว ไม่ไหวอะ ต้องนอนต่อ ลุกไม่ขึ้นจริง ๆ ตื่นอีกที 10 โมง เอาละวะ ตื่นก็ตื่น หยิบผ้าขนหนู เปิดคอมฯ ออนไลน์ แล้วไปอาบน้ำ เข้าห้องน้ำ แปรงฟัน กินข้าว แล้วก็ได้ยินเสียงนาฬิกาปลุกดังจากข้างล่าง ขึ้นมา ก็ได้เวลาปลุกอีกครั้ง ทุก 5 นาที จับปิด แล้วเริ่มเช็คอีเมล์ ส่งอีเมล์ หลายอย่าง น้องกุ้ง จากไอบีเอ็ม ทักทายมา บอกเบื่อ เห็นเบื่อ ๆ อย่างงี้ อยู่กับยาวนานทุกที ก็ดีมีวิธีจัดการ เบื่อ ๆ หยาก ๆ ไปเรื่อย แช็ทกับเพื่อนคนที่หนึ่ง ต่อคนที่สอง อุ้ยจะเที่ยงแล้ว ไม่ได้ นัดนี้ห้ามสาย แป่ว เจอไวรัส อุ้ย.. คุณเพื่อนส่งมาให้ดิฉันได้ไงเนี่ย รักกันจริ๊ง ลุกขึ้นไปแต่งตัวอย่างรวดเร็ว จัดกระเป๋า เสื้อผ้า เลือกเอาแบบไม่ต้องรีด ไม่ดูอ้วนมาก เป็นพอ

ออกจากบ้าน ขึ้นแท็กซี่หน้าบ้านเลย ต๊าย เหลืออีก 20 นาทีได้เวลานัด ลุ้น ๆ สายไม่ได้มึง ห้ามเครียดด้วย.. ชีวิตมีทางเลือก ห้ามเครียดเหมือนก่อนเด็ดขาด ตีตายเลย รถขับเลยแยกประดิพัทธ์ มาแล้ว นัดที่สุทธิสาร เหลืออีกไฟแดงเดียว เขาก็โทรมา จะมาหรือเปล่าคะ แป่ว.. คะ คะ อยู่บนรถแล้วคะ ใกล้ถึงสะพานควายแล้ว เข้าซอยเล็กเปิดตากว้างขึ้น โอ้.. น่านเอง จ่ายค่ารถ บอกคนขับแท็กซี่ว่ากลับรถได้ ไปกดกริ่ง ถอดรองเท้า แล้วเข้าไปเทสต์

เจ้าหน้าที่แจ้งว่าข้อสอบ มี 3 ข้อ พร้อมกับเพื่อนที่ต้องเทสต์อีก 2 คน ว้าว.. ตื่นเต้น 2 ข้อ ทำใน word อีกข้อทำใน excel สนุกจังเลย เหมือนกลับไปเป็นนักศึกษาใหม่ ให้เวลา ชั่วโมงครึ่ง ตอนแรกคิดว่า ว้า.. ทำไมเยอะจัง พี่จะหนอนไชก่อนมั๊ยหล่ะน้อง เรานั่งหน้าประตู พร้อมคู่แข่งหญิง 2 คน พี่คนหนึ่ง ดูอายุมากกว่านิด อีกคนอ่อนกว่าหน่อย น้องแจ้งว่าห้องน้ำอยู่นี่นะคะพี่ มีแม่บ้านมาเสริฟน้ำ แล้วก็สัมทับ ทำไปเรื่อย ๆ นะคะ ไม่ต้องรีบ คะ คะ ไม่รีบ เสร็จก็ไปหล่ะคะ ไม่นั่งนานหรอกคะ ห้องเย็นมาก อีก 2 ท่าน ใส่สูทแขนยาว ดิฉันก็ไม่เคยนั่งห้องแอร์นาน ๆ มานาน ใส่เสื้อคาร์นิกัน ยาวเลยศอกมาหน่อย อ่านข้อสอบเสร็จ จัดการเซฟไฟล์แยกตามข้อ แล้วก็เดินไปเข้าห้องน้ำ 1 รอบ ท่าทางปวดห้องน้ำ จะทำให้คิดอะไรไม่ออกเอา นั่งอ่านข้อ 1 ไป 2 รอบ เขาให้เขียนจดหมาย ไปหาคู่ค้าเก่าเป็น รพ. ที่สัมพันธภาพไม่ค่อยดีมา แต่ว่าเขาจะมี director คนใหม่ อุ้ย อ่อนมากเลยครับ จดหมายเนี่ย ข้อ 2 คำนวณ budget planning การใช้เงิน เป็นบาท เป็นยูโร แยกตามจำนวนที่ซื้อ อื้ม... ข้อ 3 เขียนบรรยายจุดแข็งของตัวเอง ที่จะสามารถทำงานนี้ให้กับองค์กรได้ เอา 150 คำ 1 ย่อหน้า และก็บรรยายบุคลิกภาพ ว้าว.. เรียงความจากความฝัน

ข้าพเจ้า ก็เลือกทำข้อ 2 ก่อนเลย งานหมู ถนัดมาก แต่ก็ใช้เวลาอ่านข้อสอบอีกรอบ เพราะว่า กลัวว่าจะเห็นหมู เตะหมา (อย่างดิฉัน) ลงกล่องไป อ่านเสร็จก็โอเค ออกแบบในสมองว่างานต้องเป็นอย่างไง แล้วก็เริ่ม ใช้เวลากับมันมาก เพราะว่าต้องมานั่งคีย์จุดทศนิยม บ้าบอ นั่งทำไป ก็นั่งคิดถึงเอ เนี่ยอยู่ที่เก่า ให้เอทำนะ ฉันตรวจอย่างเดียว เอาวะ เอา ๆ ไหน ๆ ก็ไหน ๆ หยุดฟุ้งซ่าน แล้วทำต่อ ทำไปเรื่อย เริ่มหนาว จาม น้ำมูกมา พาลจะตายเอา เพราะว่าแพ้อากาศเอามาก ๆ ใจก็คิด นี่หล่ะหนา มีโรคภัย อะไรพอจะสู้ ก็ไม่ไหว ระหว่างทำ ก็ได้ยินเสียงคีย์บอร์ดอีกคนดังมาก ฮึ่ม ดิฉันใช้ไอบีเอ็มแลบท้อป หมู ๆ ครับ ของถนัด ทำไป ทำมา ตรวจสอบ คำนวน สรุป ตอบคำถาม แล้วก็ต่อด้วย เข้าห้องน้ำอีกรอบ ไปเอาทิชชู่ น้ำมูกเริ่มมาเป็นสาย เสร็จข้อ 2 หันมาดูเวลา เหลือ 20 นาที โห.. นึกว่าหมู ใช้ไปเยอะนะเนี่ย ทีนี้ก็เริ่มมาคะเนต่อว่าทำข้อไหนต่อดี แต่ต้องรีบแล้ว

ตกลงปลงใจทำข้อ 3 เขียนเรียงความชีวิต โม้ไปเรื่อย อ้อ.. ลืมบอก ภาษาอังกฤษหมดครับท่าน ทำไป ก็นึกถึงโจแอนไป งานนี้น้องคงทำได้หมู ๆ ชอบเขียนอยู่แล้วคนนี้ ให้เขียนหน่ะ ไม่หยุด เขียนไปเขียนมา นับคำ เพราะคำนวณไม่ถูกว่า 150 มันต้องแค่ไปน นับบรรทัดแรก ไป 12 คำ แถวไปเกิน 15 แถวแล้ว น่าจะเกินแล้วนะ ทีนี้ก็จัดการจบให้มันรู้เรื่องหน่อย เป็นพอ แต่ขอบอกไม่ได้ความหรอกนะ เขียนไปเรื่อย บอกแล้ว

เวลาทีเหลือไม่ดูแล้ว จัดการทำข้อ 1 เขียนจดหมาย อุ้ย.. จะทำไงดีเนี่ย เอ้า ให้เขียน ก็ต้องเขียน จะทิ้งเว้นว่างได้ไง ทำไปเรื่อย กำลังนั่งเกลาคำ จากที่อ่านโจทย์ น้องก็เข้ามาเตือนว่าเสร็จหรือยัง ไม่มีเสียงตอบจากสวรรค์คะ ดิฉันตอบเฉย ทั้ง ๆ ที่ยังไม่เสร็จดี ว่าเสร็จแล้วคะ สรุปก็ได้ใจความมาว่า.. ให้อีก 5 นาทีนะคะ เสร็จเรียบร้อย ดิฉันเก็บคนแรก เป็นไงหล่ะ มาสายกว่าคนอื่น (ไป 5 นาที) เสร็จก่อนเพื่อนอีก เรียบร้อยก็ถือกระเป็า เก็บกระดาษทิชชู่ คืนห้องน้ำ แล้วก็เข้าห้องน้ำอีกรอบ เดินลงบันได ไม่เจอใครเลย เดินออกประตู เตรียมใส่รองเท้า น้องก็มาคุย โอเคแล้วนะคะ จะติดต่อไปพรุ่งนี้ ถ้าผ่าน ประมาณ 4-5 โมงเย็นนะคะ ชิป.. ลืมใส่ชื่อ น้องขา พี่ลืมใส่ชื่อตัวเองหน่ะคะ อ้อ.. พี่เชิญขึ้นไปเลยคะ แล้วก็พี่ขอรูปด้วยคะ เอ่อ.. พี่ลืมหน่ะคะ ไม่เป็นไรคะ (คงไม่ได้งานหล่ะ) ขึ้นไปพิมพ์ชื่อตัวเอง แล้วก็แม่บ้านเข้ามาเก็บแก้วน้ำ เจอว่า แก้วกับที่รองแก้วมันไม่ยอมไปพร้อมกัน ตกกระเด็น กระดอน โดนดุไป ตามระเบียบ

ออกมากจากที่นั่น เช็คโทรศัพท์ missed call ไป 3 ไรฟะ ใครเนี่ย.. ไม่รู้หล่ะ เบอร์ 02 ไม่รู้จะโทรกลับยังไง เดินออกไป โทรศัพท์ก็ดังอีก fitness เชิญไปรับบัตรสมาชิก อ่อคะ พี่พยายามนะคะ หลังจากนั้นก็โทรหากุ้ง เจอกันเปล่า เอา ๆ พี่ ก็เดินออกปากซอย ขึ้นแท็กซี่ไปหาน้อง แล้วก็นั่งคุย นั่งฟัง แลกเปลี่ยน ความคับแค้นกับการมีนายไม่ได้ดั่งใจ เอาหล่ะ จะ 4 โมงแล้ว ต้องไปแล้วหล่ะ การบินไทยจะปิดสำนักงาน ไปต่อ ขึ้นตั๋ว ต่อไปเซ็นทรัล ลาดพร้าว โทรหาน้องโบว์ เดินเที่ยวหลังการบินไทยก่อน ไม่ได้อะไร เพราะไม่อยากเสียตังค์ วางหูน้องโบว์ fitness โทรมาอีกแล้ว อุ้ยน้องขา พี่ไปไม่ไหวแล้วค่า พี่ออกมานอกเมืองแล้ว รถก็ติดนะคะ ลงแท็กซี่ โทรหายัยเพื่อนเลิฟ สรุปคุณนายจะตามมา ดิฉันเดินไปได้สักพัก ก็เข้าอินเตอร์เน็ท เช็คเมลล์ แล้วก็โทรเม้าท์ 1-2 คน อ้อ.. คุยกับพี่นก ตอนขึ้นรถแท็กซี่ไปการบินไทยด้วย

หลังจากนั้น เพื่อนเลิฟมา ดิฉันก็ไปกิน แม็คโดนัลด์อีกแล้ว โหย.. โหย.. อยากเอาของเล่นให้หลาน อะไรก็ได้จ้า

กลับมาบ้าน 2 ทุ่มครึ่ง เพราะว่า เริ่มง่วง ขอกลับดีกว่า เดินออกไปหาก้อย กินข้าวกับเพื่อนอยู่ แล้วก็จะแวะเซเว่น มันเปิดพรุ่งนี้ หลังปรับปรุง เอากับมัน กลับมาบ้าน อาบน้ำแต่หัวรุ่ง เล่น soduku แล้วนอนหลับพับไปตอนไหนไม่รู้ เสร็จแล้วก็มาออนไลน์ อีเมล์กระหน่ำ แช็ทอีกหน่อย แล้วก็มานั่งเขียนที่นี่แหละ เอาละ จะไปนอนแล้ว เพื่อนเอย

พรุ่งนี้ลุ้นกัน เขาโทรมามั๊ยน๊า

New toy and finding new job

I found new toy on internet that people said it's famous and everyone has to use, the facebook. That's something can kill the loneliness that people always have. But then, for a while you know it's not the only way. We should find something that we really enjoy ourselves and I already found it and enjoy.

It's related to where I'm finding new job to fit myself in. Tomorrow will come (and if you worked well already today), you don't need to worry about. Because it will come anyway. I asked myself if I did a lot of thinking today or something I just thought about nothing at all. Let things go.. See what will pass to me and if I want to catch it. So, no depress and relax until after travel ; ) for another month, that's what I tell myself.

Sunday

Sunday afternoon while most of people stay home and chill out for long working time or preparing for next Monday coming. I just got out and be quite hurry to the meeting place at Queen Sirikit National Convention Center to meet somebody that I haven't see her for about almost 2 years. Sure I miss her, it's right after I broke up and left Chiang Rai. I just met her on MSN and never had chance or get a chance to meet her. So, why would I miss this only chance from long time!?

I got to the convention center in about 2:45PM. Calling Kraing from subway station and walking out. Then, suddenly after I arrived there. I just saw her! That's good surprise for both of us. P Ked and Lamtarn were there, they came here for some demonstration of Yoga to the kids. They are succeed in this area really. It's nice to see them. P Ked offered me hug while I felt like that too. We had very short discussion and she knew I quit my job already. Quite shock for her but she's OK.

Later on, she has to do some practicing and I had no chance to talk to her, I just got new interesting books and will enjoy reading after writing this blog. It's such a long time and I want to write down that I am happy to meet her and talking in person even it's very short time.

Sleep lots

After I have no job and get back to Bangkok, I spent my days for sleeping, some day, I did nothing else except sleep, wake up then, sleep again.

It helps my cold that I has been sick for over month. Now head is still blank, might need to arrange things for my head, my room, then, will see what else I will do next.

No depress now yet until in few month without job. Expense is waiting, you know.

I know I'm interesting for the design so much and really enjoy working on it, I might have to start that part very fast, otherwise, I might see myself somewhere that I like but not so much.

Maybe trip with something for drawing and go to Pai for some inspiration market would be nice.

Don't be lazy too long, that's theory for me right now.

Quit job Weekly

What the hell....

haha.. I don't want to start something rude. But yeah, my ex colleague just quit job this afternoon. Seems it happens weekly here now. I don't know what is it going on, but can't compare with mine. or maybe.

I was away from computer or at least not so long time until I could write anything, now I'm fighting with time and this time, it's 2 hours already haha.. money money...

I have returned organization's laptop that I used in about 1/2 year to them by Monday, every day I was trying to online but because it's costing me every minutes, so, I have decided to use it very short time and very useful only. Until today, seems, I am online in about the time everyones want to talk to me, plus some interesting job and I have to write something about my interesting.

I still don't know what next step will bring me too. I just want to have some free time to something I like and yeah, working at old place will not be an option anymore. I don't know why people work that tense, can they make better job though? Well, don't want to be sassy, but hey! I'm not happy mean not happy anyway.

I want to leave soon, but it's rainig outside, so, I might need to finish this one and just stay outside reading.

Nothing much, just want to record that somebody just left organization today. : )

Burma

I'm reading book about Burma, book names : Burma - Women's Voices For Hope, this book is writing from Burmese women who refugee in Thailand and have done the workshop by an Australian woman to encourage them writing about their lives, their relatives, friends, or anyone they know about. To tell people about Burma to the world.

It's very sad story but sad might not be enough to cover it. I could see how different of life being around the world. People who have no choice about living in the motherland, then, being violence or abuse, any kind.

This book made me feel like I want to do something again, something that can change people mind to care about others and equally.

I will get back to read more.